Świat zniknął.
W chwili, gdy jej dłoń spoczęła na moim ramieniu, a nasze oddechy zaczęły płynąć w tym samym rytmie, nie było już niczego poza tą cichą symfonią bliskości. Powietrze między nami drżało, jakby rozumiało, że to nie jest zwykły moment. Była w tym pewność – taka, której nie sposób wyrazić słowami.
Pochyliłem się delikatnie, nie pytając, nie spiesząc się, pozwalając, by to ona zdecydowała, kiedy przestrzeń między nami przestanie istnieć. Jej spojrzenie, ciepłe jak wieczorne światło lampionów, mówiło więcej niż wszystkie listy, które kiedykolwiek napisałem.
Nie było już mnie i jej. Było tylko my – w jednym oddechu, w jednym pragnieniu, w tej chwili, która nie potrzebowała przeszłości ani przyszłości.
Cisza nigdy nie brzmiała piękniej.
— lyric
Wspólny oddech
Są chwile, w których czas przestaje istnieć.
Nie dlatego, że zegary przestają bić, lecz dlatego, że wszystko inne traci znaczenie. Jest tylko oddech – wspólny, zsynchronizowany, cichy ślad życia, który drży między dwojgiem ludzi.
Spotykamy setki spojrzeń, mijamy tysiące dłoni, słyszymy miliony słów. A jednak to nie spojrzenia, nie gesty, nie rozmowy nas definiują. To ten jeden moment, kiedy czyjeś istnienie stapia się z naszym – nie przez dotyk, ale przez oddech.
To było właśnie wtedy.
Wszystko inne zniknęło. Przestało mieć znaczenie, kto mówił co, co zdarzyło się wczoraj, co miało nadejść jutro. W jednej krótkiej chwili, kiedy jej oddech stał się moim, poczułem, że już nie jestem sam. Nie musiałem nic mówić. Ona też nie. Nie było potrzeby.
Czy kiedykolwiek oddychaliście z kimś w tym samym rytmie? Nie chodzi o zwykłe zsynchronizowanie oddechu, jak w tańcu czy w uścisku. Chodzi o coś więcej – o tę niewidzialną nić, która spaja dwie dusze w jedną.
Bo kiedy znajdziesz kogoś, z kim możesz dzielić oddech, znajdziesz kogoś, z kim możesz dzielić życie.
A Ty? Czy kiedykolwiek poczułeś ten moment, w którym nic nie było ważniejsze niż wspólny oddech?
— lyric
Echo Pragnień 