Cisza tu gęsta jak mgła nad rzeką,
co niesie dusze w zimną dal.
Ślady stóp w popiele nikną,
szept ich woła, lecz milczy żal.
Cienie tańczą w świetle gasnącym,
skrzydła nocy gubią blask.
Księżyc martwy, oczy puste,
wśród korzeni śpi ich czas.
Ziemia płacze popiołem minionych,
których imion nikt już nie zna.
Tylko wiatr, jak wierny kronikarz,
opowiada ich losu pieśń.
Nim przejdziesz próg, nim staniesz w progu,
spójrz za siebie – ostatni raz.
Tu ścieżka kończy się w otchłani,
tu już nie wróci żaden z nas.
Lyric
Przyjaciele
Każdy z nas kroczy ścieżką, której kres pozostaje tajemnicą. „Echo zapomnianych kroków” to opowieść o drodze, z której nie ma powrotu – tej, którą przemierzają dusze, pozostawiając za sobą jedynie ślady w popiele. To przypomnienie, że czas nie czeka, a życie jest ulotnym cieniem w świetle gasnącego księżyca.
Czy myślisz czasem o śladach, które zostawiasz? O głosach, które kiedyś ucichną? Może warto zatrzymać się na chwilę, spojrzeć wstecz i upewnić się, że idziemy tam, gdzie naprawdę chcemy dotrzeć.
Echo Pragnień 