Pamiętam pewien chłodny, listopadowy poranek, gdy siedząc przy zaparowanym oknie, patrzyłem na liście wirujące na wietrze. Były lekkie, jakby nieświadome własnego upadku. Wtedy po raz pierwszy zrozumiałem, że czasem to, co najsłabsze, kryje w sobie siłę – nie w oporze, ale w poddaniu się temu, co nieuniknione, bez utraty siebie.
Z podobnym uczuciem sięgnąłem po książkę Viktora E. Frankla, „Człowiek w poszukiwaniu sensu”, która stała się dla mnie nie tyle lekturą, co lustrem, w którym odbijały się pytania, których wcześniej bałem się zadać.
Anatomia nadziei w cieniu cierpienia
Frankl, jako więzień obozów koncentracyjnych, nie opisuje jedynie faktów – on analizuje, co dzieje się z człowiekiem postawionym przed ostateczną granicą. Jego słowa są jak ciche echo doświadczenia, które przekracza ból fizyczny i wnika w najgłębsze zakamarki duszy.
"Człowiekowi można odebrać wszystko, z wyjątkiem jednej rzeczy: ostatniej z ludzkich wolności – wyboru swojego nastawienia w danych okolicznościach, wyboru własnej drogi."
To zdanie wybrzmiewa niczym manifest istnienia. Frankl nie romantyzuje cierpienia. On pokazuje, że w jego samym sercu kryje się przestrzeń dla nadziei. Sens nie rodzi się w chwilach komfortu, ale w tych, które rozdzierają nas na strzępy.
Książka dzieli się na dwie części: pierwsza to wstrząsająca relacja z życia w obozie, druga – wprowadzenie do logoterapii, czyli poszukiwania sensu jako kluczowego motywu życia człowieka. Frankl podkreśla, że nie chodzi o to, czego oczekujemy od życia, ale raczej o to, czego życie oczekuje od nas. To subtelne przesunięcie perspektywy zmienia wszystko.
Światło, które nie gaśnie
Czytając Frankla, zrozumiałem, że cierpienie bez sensu jest jak krzyk w pustce. Ale jeśli nadamy mu znaczenie, staje się mostem – bolesnym, ale prowadzącym dalej. Nie chodzi o heroizm. Chodzi o codzienność: o to, jak patrzymy na stratę, samotność, porażki.
Ta książka jest latarnią dla tych, którzy błądzą w mroku. Nie oferuje łatwych odpowiedzi, ale zadaje pytania, które potrafią zm
Gdyby słowa miały obraz
Choć „Człowiek w poszukiwaniu sensu” nie doczekał się klasycznej ekranizacji, wiele filmów inspirowało się jego przesłaniem. Produkcje takie jak „Życie jest piękne” Roberto Benigniego czy „Skazani na Shawshank” Franka Darabonta niosą ten sam rdzeń: niezłomność ducha w obliczu beznadziei.
Kim był Viktor E. Frankl?
Austriacki neurolog i psychiatra, twórca logoterapii, ocalały z Holokaustu. Frankl nie tylko przetrwał obóz – on przekształcił swoje doświadczenie w drogowskaz dla innych. Jego prace to dowód, że nawet tam, gdzie wszystko wydaje się stracone, można odnaleźć sens.
List do samego siebie
Czasami, gdy wszystko wydaje się tracić znaczenie, wracam do tego cytatu:
"Nie chodzi o to, aby życie było łatwe. Chodzi o to, by było sensowne."
Piszę go na skrawkach papieru, chowam w kieszeniach płaszcza, zostawiam między stronami książek. Małe przypomnienie, że nawet najmniejszy krok w stronę nadziei jest aktem odwagi.
Pytanie do Ciebie:
- Co nadaje sens Twoim dniom?
- Czy potrafisz spojrzeć na swoje życie jak Frankl – nie pytając, co dostajesz, ale co możesz dać?
- Jakie światło nosisz w sobie, nawet jeśli czasem myślisz, że wszystko zgasło?
"Cierpienie przestaje być cierpieniem w chwili, gdy nabiera sensu." – Viktor E. Frankl
Zaproszenie do współpracy
Jeśli Twoje słowa niosą emocje, a myśli szukają przestrzeni, by wybrzmieć – zapraszam do współpracy. Echo pragnień to miejsce, gdzie zmysłowość spotyka refleksję, a codzienność zyskuje głębię.
Szukam twórców, którzy chcą dzielić się tekstami pełnymi autentyczności, inspirujących historii i przemyśleń. Wspólnie możemy stworzyć coś, co poruszy, zatrzyma na chwilę, zostawi ślad.
Masz pomysł? Napisz do mnie. Stwórzmy razem coś wyjątkowego.
Echo Pragnień 